Old English · noun
wundortacn
Normalised wundortācn
- Part of speech
- noun, neuter
- Declension
- strong a-stem
- IPA
- /ˈwun.dorˌtɑːkn/
- Syllables
- ˈwun · dor · ˌtɑːkn (3 syllables)
- Modern English
- miraculousmiracle
Meaning
-
miraculous sign; miracle
Declension
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominative | wundortācn | wundortācnu |
| Accusative | wundortācn | wundortācnu |
| Genitive | wundortācnes | wundortācna |
| Dative | wundortācne | wundortācnum |
All forms (6)
Etymology
From Proto-West Germanic *wundrataikn. Cognate with Old Saxon wundartēkan and Old High German wuntarzeihhan. Equivalent to wundor (“miracle”) + tācn (“sign”).
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wundortacn · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution