Old English · verb
æþryttan
Normalised ǣþryttan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- weak class 1
- IPA
- /ˈæːˌθryt.tɑn/
- Syllables
- ˈæː · ˌθryt · tɑn (3 syllables)
Meaning
-
to weary
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | ǣþrytte | ǣþrytte |
| 2nd singular | ǣþrytst | ǣþryttest |
| 3rd singular | ǣþryttǣþryt | ǣþrytte |
| Plural | ǣþryttaþ | ǣþrytton |
| Subjunctive | ||
| Singular | ǣþrytte | ǣþrytte |
| Plural | ǣþrytten | ǣþrytten |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | ǣþryttan |
| Inflected infinitive | ǣþryttenne |
| Imperative singular | ǣþryte |
| Imperative plural | ǣþryttaþ |
| Present participle | ǣþryttende |
| Past participle | ǣþrytedǣþryttǣþryt |
All forms (13)
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/æþryttan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution