Old English · verb
begnagan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class VI
- IPA
- /beˈɡnɑ.ɡɑn/[beˈɡnɑ.ɣɑn]
- Syllables
- be · ˈɡnɑ · ɡɑn (3 syllables)
- Modern English
- begnawgnaw
Meaning
-
to begnaw, gnaw
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | begnage | begnōgbegnōh |
| 2nd singular | begnæġst | begnōge |
| 3rd singular | begnæġþ | begnōgbegnōh |
| Plural | begnagaþ | begnōgon |
| Subjunctive | ||
| Singular | begnage | begnōge |
| Plural | begnagen | begnōgen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | begnagan |
| Inflected infinitive | begnagenne |
| Imperative singular | begnagbegnah |
| Imperative plural | begnagaþ |
| Present participle | begnagende |
| Past participle | begnæġenbegnagen |
All forms (16)
Etymology
From be- + gnagan.
Descendants
begnaw
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/begnagan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution · Report a problem with this entry