Old English · verb
forgripan
Normalised forgrīpan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class I
- IPA
- /forˈɡriː.pɑn/
- Syllables
- for · ˈɡriː · pɑn (3 syllables)
- Modern English
- preoccupyassail
forgripan1 · verb
Senses
-
to grasp or seize
-
to seize and carry off
-
to assail, overwhelm
-
to destroy
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | forgrīpe | forgrāp |
| 2nd singular | forgrīpst | forgripe |
| 3rd singular | forgrīpþ | forgrāp |
| Plural | forgrīpaþ | forgripon |
| Subjunctive | ||
| Singular | forgrīpe | forgripe |
| Plural | forgrīpen | forgripen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | forgrīpan |
| Inflected infinitive | forgrīpenne |
| Imperative singular | forgrīp |
| Imperative plural | forgrīpaþ |
| Present participle | forgrīpende |
| Past participle | forgripen |
forgripan2 · verb
Senses
-
to take before
-
to carry off too soon
-
to preoccupy
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | forgrīpe | forgrāp |
| 2nd singular | forgrīpst | forgripe |
| 3rd singular | forgrīpþ | forgrāp |
| Plural | forgrīpaþ | forgripon |
| Subjunctive | ||
| Singular | forgrīpe | forgripe |
| Plural | forgrīpen | forgripen |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | forgrīpan |
| Inflected infinitive | forgrīpenne |
| Imperative singular | forgrīp |
| Imperative plural | forgrīpaþ |
| Present participle | forgrīpende |
| Past participle | forgripen |
All forms (13)
Etymology
Equivalent to for- + grīpan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/forgripan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution