Old English · pronoun
sin
Normalised sīn
- Part of speech
- pronoun
- Declension
- strong
- IPA
- /siːn/
- Syllables
- siːn (1 syllable)
- Modern English
- hisheritstheir
Meaning
-
his; her; its; their
him ġewāt Hrōþgār tō hofe sīnum
For him Hrothgar went to his courtyard
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | sīn | sīn | sīn |
| Accusative | sīnne | sīne | sīn |
| Genitive | sīnes | sīnre | sīnes |
| Dative | sīnum | sīnre | sīnum |
| Instrumental | sīne | sīnre | sīne |
| Plural | |||
| Nominative | sīne | sīnasīne | sīn |
| Accusative | sīne | sīnasīne | sīn |
| Genitive | sīnra | sīnra | sīnra |
| Dative | sīnum | sīnum | sīnum |
| Instrumental | sīnum | sīnum | sīnum |
All forms (8)
Etymology
From Proto-West Germanic *sīn (“his, her, its, their”, genitive reflexive). Cognate with Old Frisian sīn (“his, its”), Old Saxon sīn (“his”) (Middle Low German sin), Dutch zijn, Old High German sīn (“his”) (German sein), Old Norse sínn (“one's own”), Old English sē (“that, that one, he”). More at the.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/sin · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution