Old English · adjective
strang
- Part of speech
- adjective
- IPA
- /strɑnɡ/[strɑŋɡ]
- Syllables
- strɑnɡ (1 syllable)
- Modern English
- strong
Meaning
-
strong
Stīeran mon sċeal strongum mōde, ond þæt on staþelum healdan, ond ġewis werum, wīsum clǣne.
A man shall withhold with a strong mind, and hold that on groundworks, and be unswerving in the men, be clean in ways.
10th century, The Seafarer:
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | strang | strang | strang |
| Accusative | strangne | strange | strang |
| Genitive | stranges | strangre | stranges |
| Dative | strangum | strangre | strangum |
| Instrumental | strange | strangre | strange |
| Plural | |||
| Nominative | strange | strangastrange | strang |
| Accusative | strange | strangastrange | strang |
| Genitive | strangra | strangra | strangra |
| Dative | strangum | strangum | strangum |
| Instrumental | strangum | strangum | strangum |
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | stranga | strange | strange |
| Accusative | strangan | strangan | strange |
| Genitive | strangan | strangan | strangan |
| Dative | strangan | strangan | strangan |
| Instrumental | strangan | strangan | strangan |
| Plural | |||
| Nominative | strangan | strangan | strangan |
| Accusative | strangan | strangan | strangan |
| Genitive | strangrastrangena | strangrastrangena | strangrastrangena |
| Dative | strangum | strangum | strangum |
| Instrumental | strangum | strangum | strangum |
All forms (10)
Etymology
From Proto-West Germanic *strang.
Descendants
strong
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/strang · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution