Old English · adjective
wittig
Normalised wittiġ
- Part of speech
- adjective
- IPA
- /ˈwit.tij/
- Syllables
- ˈwit · tij (2 syllables)
- Modern English
- wittywitsense
Meaning
-
having knowledge, wisdom, sense; having wit; witty
Declension
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | wittiġ | wittiġuwitġuwittiġowitġo | wittiġ |
| Accusative | wittiġne | wittiġewitġe | wittiġ |
| Genitive | wittiġeswitġes | wittiġre | wittiġeswitġes |
| Dative | wittiġumwitġum | wittiġre | wittiġumwitġum |
| Instrumental | wittiġewitġe | wittiġre | wittiġewitġe |
| Plural | |||
| Nominative | wittiġewitġe | wittiġawitġawittiġewitġe | wittiġuwitġuwittiġowitġo |
| Accusative | wittiġewitġe | wittiġawitġawittiġewitġe | wittiġuwitġuwittiġowitġo |
| Genitive | wittiġra | wittiġra | wittiġra |
| Dative | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum |
| Instrumental | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum |
| Masculine | Feminine | Neuter | |
|---|---|---|---|
| Singular | |||
| Nominative | wittiġawitġa | wittiġewitġe | wittiġewitġe |
| Accusative | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan | wittiġewitġe |
| Genitive | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan |
| Dative | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan |
| Instrumental | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan |
| Plural | |||
| Nominative | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan |
| Accusative | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan | wittiġanwitġan |
| Genitive | wittiġrawittiġenawitġena | wittiġrawittiġenawitġena | wittiġrawittiġenawitġena |
| Dative | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum |
| Instrumental | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum | wittiġumwitġum |
All forms (20)
Etymology
From Proto-West Germanic *witīg, *witag, from Proto-Germanic *witagaz, *wītagaz, equivalent to witt + -iġ. Cognate with Old Saxon witig, Old High German wizzīg and German witzig.
Descendants
witty
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/wittig · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution