Old English · verb
misbeodan
Normalised misbēodan
- Part of speech
- verb
- Verb class
- strong class II
- IPA
- /misˈbe͜oː.dɑn/[mizˈbe͜oː.dɑn]
- Syllables
- mis · ˈbe͜oː · dɑn (3 syllables)
- Modern English
- ill-usemistreatabuseamissbid
Meaning
-
to do wrong to; to bid amiss, abuse, mistreat, ill-use, offend
Conjugation
| Present | Past | |
|---|---|---|
| Indicative | ||
| 1st singular | misbēode | misbēad |
| 2nd singular | misbīetst | misbude |
| 3rd singular | misbīettmisbīet | misbēad |
| Plural | misbēodaþ | misbudon |
| Subjunctive | ||
| Singular | misbēode | misbude |
| Plural | misbēoden | misbuden |
| Form | |
|---|---|
| Infinitive | misbēodan |
| Inflected infinitive | misbēodenne |
| Imperative singular | misbēod |
| Imperative plural | misbēodaþ |
| Present participle | misbēodende |
| Past participle | misboden |
All forms (15)
Etymology
From mis- + bēodan.
Source: Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org/wiki/misbeodan · CC BY-SA 4.0 licence · Attribution